Atatürk havaalanından kalkan uçağımız 3 saat süren bir uçuştan sonra Tunus havaalanına iniyor. Daha havaalanında iken Tunus halkının nezaketi, yardım severliğini göze çarpıyor. Pasaport, gümrük kontrolde Türk pasaportunu görür, görmez: “Ooo Turki Ehlen, Merhaben” diye karşılıyorlar. Tunus, Türkiye’ye nispeten sıcak, hava açık 25-30 C. Havaalanından beni almaya gelen müşterimiz Mahir, arabasının teybini açıyor, tanıdık bir ses: Aynur Doğan nam-ı diğer “Keçe Kurdan”. Mahir de çok severmiş benim gibi. Kendisi gibi benim de anlamadığım halde severek dinlediğimi söylediğimde, şaşırıyor. “Bu Türkçe değil, Kürtçe” diyorum. “Kürtçe, Türkçe’nin bir lehçesi değil, ayrı diller öyle mi?” Devamını oku….